Bazen aynı sofrada buluşan yürekler, bazen birlikte edilen dualar ve samimi sohbetlerle geçen zamanlar; huzurevi sakinlerimizin gönlünde derin izler bıraktı. Kimi zaman
bir evlat gibi yanlarında oldu, kimi zaman sessizce dinledi, kimi zaman da bir elin sıcaklığıyla gönüllere dokundu.
Ulu çınarlarımız, Sayın İl Müdürümüze haklarını helal ederken; kendilerine gösterilen ilgi, saygı ve şefkat için dualarını ilettiler. Takdim edilen emanet ise; bir veda hediyesinden öte, paylaşılan muhabbetin ve gönülden kurulan bağın anlamlı bir hatırası oldu. Bu veda, bir ayrılıktan ziyade; dualarla güçlenen bir gönül bağının ifadesi olarak hafızalarda yer aldı.
